ÇOCUKLUĞUMUN EVİNİ GERİ ALDIM — BABAMIN MÜHÜRLEDİĞİ O ODA HER ŞEYİ DEĞİŞTİRDİ
Çocukluğumun geçtiği evi, babamın bıraktığı yaraları sonunda sarmak amacıyla geri almıştım. Ama oradaki ilk gecemde annem ağlayarak aradı ve mutfak kilerindeki mühürlü bir odadan bahsetti. İçeride bulduğum şey, o evi kaybetmemizle ilgili bildiğim her şeyi kökünden değiştirdi.
Otuz bir yaşındaydım; bir elimde maket bıçağı, diğer elimde bir kap soğuk sebzeli erişte varken annem Canan, “Aslı, lütfen bana onu bulmadığını söyle,” dedi.
Çiğnemeyi bıraktım. “Neyi bulmadım mı?”
Kilerin arkasında, duvarın dar bir şeridi mutfağın geri kalanına göre çok pürüzsüz duruyordu.
Annem hıçkırdı, ağladığını o an anladım. “O odayı. Babanın unutmam için bana yemin ettirdiği odayı.”
Hemen cevap vermedim.
“Neyi bulmadım mı?”
Çünkü zihnimde yeniden on altı yaşındaydım; yabancılar koltuğumuzu kapıdan dışarı taşırken ben yağmurun altında yalın ayak dikiliyordum.
Biz o evi satmadık. Kaybettik.
Babam çok fazla taksit kaçırmış ve çok fazla ihbarnameyi görmezden gelmişti; ya da ben bu hikayeye inanarak büyümüştüm. O sabah, annem elleriyle ağzını kapatmış halde bahçede dikilirken, kardeşim Ömer okul kupalarıyla dolu siyah bir çöp poşetinin başında ağlıyordu.
“Babam nerede?” diye sorup duruyordu.
devamı sonraki sayfada…
