İstanbul Havalimanı Dış Hatlar terminalinde uçuş kapısında ortaya çıkıyorum. Üstünde kusursuzca temizlenmiş lacivert üniformam, arkadaşça toplanmış katkılarm ve on yıllık uluslararası uçuş deneyiminin bir reflekse dönüştüğü o profesyonel gülümseme vardı. Madrid’e yapılacak bir gece uçuşuydu; üst segment kabinden sorumluydum ve varlıklı yolcunun kendini rahat ve önemli hissetmesini sağlıyordum.
Aynı sabah kocam Adnan alnımdan öpmüş ve önemli bir iş toplantısı için Ankara’ya uçacağını söylemişti. Ona inanmıyordum, çünkü çoğaldığı bir düzeydeydi. Sonra yolcu listesi gördüm: Adnan Selvi. Birkaç saniye boyunca bunun bir başkası olmasıyla ikna etmeye çalıştık. Ama sonra uçağa bindi. Ve yalnız değildim.
Orada daha genç bir kadın yürüyordu; Zarif ve kendinden emin, lüks sanki bir hayatın içine doğmuş gibi bir tavır içindeydi. Adnan’ın eli kadınındaydı ve bu dokunuşla, ikisi de tek bir kelime olmadan her şeyi yapmamıştı. Kadının gözleri benimkilerle buluştu ve o an, içinde o emin ifadenin sarsıldığını gördüm.
Tepki ürünüm. Olayı çıkarmadım. Omuzlarımı dikleştirdim ve profesyonelce yürüdüm.
“Hoş geldin Adnan. Umarım Ankara seyahatleri iyi geçiyordur.”
Bir saniye donup kaldı.
“Aaa… Siz tanışıyor musunuz?”
Sakin bir tavırla kadına döndüm. “Öyle de denilebilir. Hayatının en önemli imzalarını atmasına ben yardım ettim. Lütfen 2A ve 2B’nin dinlenme koltuklarına kadar beni takip edin.”
Kadın kafasına karışmış olsaydı ama henüz bilmiyordu. Önden yürüyüp mesafem. Ve o an, her şey değişmeye başladı ve başladı.
2. Bölüm: Uçak seyir irtifasına ulaştığında ve kabin loşlaştığında, mutfak süresi boyunca iki elimle tezgâha tutundum. Eğitimim oranlarıma galip gelmeden önce parmaklarım kısa bir süre titredi.
“Meral… O senin kocasıydı, değil mi?” diye sordu Hülya’da neler var?
“Evet,” diye yanıt verdim. “Ve benim almama yardım sistemleri paraları kullanarak o kadınla Madrid’e uçuyor.”
Bana işlem raporunun uzaması. İki iş dünyası sınıfı bileti. Dört bin dolar. Bizim şirketin kurumsal kartından çekildi. Birlikte kurduğumuz o aynı şirket. Kendi kredimle sınırlı olmayan o şirket.
Bir süre sonra servis arabasını kabine sürdüm. Adnan bakışlarını benden kaçırıyordu. Oradaki kadın direnişlerini koruyordu.
“Affedersiniz” dedi Adnan sıradan bir tavırla. “Bize şampanya seviyesini. Kutlama yapıyoruz.”
Şampanyayı değiştirir ve sakin bir şekilde doldurdum.
“Tebrikler,” dedim. “Bu kutlama, şirketin kredi limitindeki artış için mi? Hani temelde birbirinden ayrılmış limit içindi?”
Kadın kadehini çıkarmak üzereyken donakaldı. “Eşin hiçbir şekilde kefil olmadı mı?”
Adnan’ın yüz çizgileri gerildi. “Meral… Bunu burada yapma.”
“Haklısın,” dedim sakince. “Burası benim iş yerim. Uçuşun tadını çıkarabildiği kadar çıkarabiliyor.”
Daha sonra molada iken uçak içi internete bağlanıp avukatıma mesaj attı. Her şeyi; oradaki varlıkların, yapılan harcamaların ve şirket fonlarının ayrıntılandırılması belgelendim.
Cevap gecikmedi: “Sakin kal. Toplayabildiğin her şeyi topla. Gerisini ben halledeceğim.”
O an basit bir şeyler yerine oturdu. Sadece ihanete uğrayan bir eş değildim. Kanıt hazırlıyordum.
3. Bölüm: İspanya’da zaman aşımına uğrayan kabin, kahve kokusu ve sessiz bir yorgunlukla doldu. Lila adındaki o kadınlar beni durdurdu.
“Gerçekten onun karısı mısın?” diye sordu.
Ona sakince baktım. “Sana ayrı kalamayan mı söyledi, yoksa onun hırslarını destekleyemi mi?”
Cevapla. Bu sessizlik yeterli bir cevaptı zaten. Adnan kendiliğinden patladı. “Meral, bu kadar yeter. Ben senin kocanım.”
Dik durdum, sesim kararlı ve netti: “Evde kocam olabilir. Bu uçakta ise 2A yolcu bulunuyor. Ve şu anda görev yapan bir personelin eğitimini engelliyor.”
Kabine bir sessizlik çöktü. Yerine oturdu.
Uçak Madrid’e geldiğinde kapıdayken ona yolcuya teşekkür ettim. Adnan yanıma geldiğinde sessizliği alçalttı. “Meral, konuşabilir mi? Her şeyi açıklayabilirim.”
İstifimi bozmadım. “Bizimle uçtuğunuz için teşekkürler. Lütfen mürettebatın toplantıya katılması gelme. Güvenliğe bilgi verildi.”
Yüzüme bakakaldı ama ben o kapalı kalmıştı.
Haftalar sonra onun için her şey yerle bir oldu. Hesapları donduruldu. Şirket hakkında inceleme başlatıldı. Mal varlığına el konuldu. Bir avukatlık ofisinde buluştuk ve ilk kez gözüme bu kadar küçük göründü.
“Meral, bunu düzeltebiliriz” dedi. Önüne bir dosya gelebilir. “Her şey safrayı ısırdı.”
“Peki ya ev?” diye sordu. “Evlilikten önce de benimdi.”
Bunu unutmuşu.
Bir yıl sonra başka bir uçuşta görevdeydim; Parmaklarımda, omuzlarımda ise hiçbir yük yoktu. Telefonuma bir mesaj geldi: “Kefalet dosyanız kapatılmıştır.”
Gülümsedim. O Madrid uçuş beni yıkmamıştı. Özgürleştirilmişti.
