İstanbul Havalimanı Dış Hatlar terminalinde uçuş kapısında ortaya çıkıyorum. Üstünde kusursuzca temizlenmiş lacivert üniformam, arkadaşça toplanmış katkılarm ve on yıllık uluslararası uçuş deneyiminin bir reflekse dönüştüğü o profesyonel gülümseme vardı. Madrid’e yapılacak bir gece uçuşuydu; üst segment kabinden sorumluydum ve varlıklı yolcunun kendini rahat ve önemli hissetmesini sağlıyordum.
Aynı sabah kocam Adnan alnımdan öpmüş ve önemli bir iş toplantısı için Ankara’ya uçacağını söylemişti. Ona inanmıyordum, çünkü çoğaldığı bir düzeydeydi. Sonra yolcu listesi gördüm: Adnan Selvi. Birkaç saniye boyunca bunun bir başkası olmasıyla ikna etmeye çalıştık. Ama sonra uçağa bindi. Ve yalnız değildim.
Orada daha genç bir kadın yürüyordu; Zarif ve kendinden emin, lüks sanki bir hayatın içine doğmuş gibi bir tavır içindeydi. Adnan’ın eli kadınındaydı ve bu dokunuşla, ikisi de tek bir kelime olmadan her şeyi yapmamıştı. Kadının gözleri benimkilerle buluştu ve o an, içinde o emin ifadenin sarsıldığını gördüm.
Tepki ürünüm. Olayı çıkarmadım. Omuzlarımı dikleştirdim ve profesyonelce yürüdüm.
“Hoş geldin Adnan. Umarım Ankara seyahatleri iyi geçiyordur.”
Bir saniye donup kaldı.
“Aaa… Siz tanışıyor musunuz?”
Sakin bir tavırla kadına döndüm. “Öyle de denilebilir. Hayatının en önemli imzalarını atmasına ben yardım ettim. Lütfen 2A ve 2B’nin dinlenme koltuklarına kadar beni takip edin.”
Kadın kafasına karışmış olsaydı ama henüz bilmiyordu.
devamı sonraki sayfada…
